Belofte

Ik ben een boekenmeisje. Hoewel het me in deze tijden van crisis nauwelijks lukt om me langer dan drie zinnen te concentreren en Netflix het dan ook keer op keer wint van mijn boekenkast, werd ik er vandaag weer voorzichtig aan herinnerd.

De situatie voordat: onder een dekentje op de bank, met thee en chocola. Moe van het sporten, met de Volkskrant op schoot, niet van plan mijn huis (en specifieker nog: de bank) voorlopig te verlaten. Niet somber, wel geneigd zoveel mogelijk afstand tot de wereld te bewaren. Tot de boekenbijlage opende met een 5 sterren-recensie van de nieuwe roman van Jonathan Franzen.

Dat is de man die Vrijheid schreef, het boek dat de meeste indruk op me heeft gemaakt van alle boeken die ik ooit las. Dat ik noem als mensen vragen wat mijn lievelingsboek is. Het boek waar ik maanden somber van was (ik heb een eigenaardige voorkeur voor zaken die me onderuit halen) en niet durf te herlezen.

Ik ruilde mijn joggingpak in voor een spijkerbroek en haastte me naar de boekwinkel, waar de mevrouw achter de balie me met een samenzweerderige glimlach vertelde dat de stapels voorraad die ze hadden ingeslagen binnen een paar uur waren uitverkocht. ‘Ik zeg het niet graag, maar misschien kun je even bij de Bruna kijken’. Ik deed het niet graag, maar volgde haar advies op en minder dan een minuut later rekende ik een overheerlijk dik boek af.

De belofte. De stappen naar huis voelden als de donderdagavonden van vroeger, als ik samen met mama een tas vol nieuwe boeken had geleend in de bieb. Haast en ongeduld. Het gevoel dat alle tijd van de wereld niet genoeg is om te doen wat je het liefste doet.

De situatie nu: terug op de bank, met boek en thee (de chocoladereep is op). Na maanden van zombiegedrag voel ik eindelijk weer iets gloeien in mijn buik. Waar ik zo hard naar heb gezocht, wat ik zo lang niet kon vinden: liefde, achter m’n hart aan hollen, overgave. Voordat ik ga beginnen met lezen en de rest van het weekend van de wereld verdwijn, wilde ik dat even delen.