Code

Ik heb mezelf betrapt op een onaangename karaktereigenschap. Het duurde een poosje voor het kwartje viel, maar toen mijn lijstje met wrokkige gevoelens wel erg lang begon te worden, moest ik iets toegeven: ik ben zo’n type dat iemand jaren iets kwalijk kan blijven nemen zonder het ooit hardop te zeggen.

Sommige mensen worden boos als iemand op hun tenen trapt, anderen zetten een stapje naar achter. Ik zet er misschien wel drie terug. Ik bijt op mijn lip en besluit: voortaan houd ik jou op afstand. Een kinderachtige methode vind ik nu, zelfs als je je ten dele nog kunt verschuilen achter het feit dat je nu eenmaal gevoelig bent aangelegd.

Want dat het niet minder dan natuurlijk gedrag is, blijkt wel uit de anekdotes die mijn moeder soms over mijn eerste levensjaren vertelt: ‘Dan zat je heel rustig met een pop te spelen en kwam het buurmeisje eraan gevlogen, die griste de pop uit je handen en ging ermee vandoor. Jij pakte dan gewoon iets anders en speelde verder. Dan zei ik: “Laat je toch niet altijd alles afpakken!” en dan zei jij “maar ik was toch net klaar met spelen met de pop mama.”’

Hoog tijd om wat minder wrokkig te worden. Het is weliswaar de meest veilige strategie, waarin de kans op ongecontroleerd gesnotter en dramatische wendingen tot een minimum beperkt blijft, maar vermoedelijk niet de meest gezonde. Ik moet het overal mee naartoe slepen.

Wat ik me nu heb voorgenomen is de eerstvolgende keer dat iemand iets zegt dat voelt als een stomp in mijn maag, te zeggen dat het dat doet. Au leren zeggen. Ik ben nog op zoek naar een codewoord, naar standaardtaal die enig houvast kan bieden – misschien is ‘au’ de meest kernachtige.

Dan is er nog de zin in het boek* dat ik als mijn persoonlijke bijbel beschouw: ‘Niemand kan je kwetsen zonder jouw instemming.’ Een zin die ik de eerste keer dat ik ‘m las al driedubbel onderstreept heb, maar waar ik nog steeds twijfelachtig tegenover sta. Zolang ik die kunst nog niet onder de knie heb (zonder een al te onsympathiek mens te worden), ga ik lekker oefenen ik met m’n codewoord. Bij dezen dus de oproep om de komende tijd zo nu en dan – in het kader van mijn persoonlijke ontwikkeling – heel gemene dingen tegen mij te zeggen.

* Stephen Covey – De zeven eigenschappen voor succes in je leven.