Eindejaarssentiment

I still fall on my face sometimes
and I can’t color inside the lines
I’m perfectly incomplete
I’m still working on my masterpiece

(Jessie J – Masterpiece)

Hmm ja, wat zal ik eens opschrijven over 2015. Hoe ik op 1 januari startte met een lange, langzame duurloop ter illustratie van mijn enige goede voornemen: slow down. En hoe dat ruimschoots mislukt is.

Hoewel ik dit jaar de mooiste reis ooit maakte, dikke vrienden werd met de prachtige baby van mijn zusje en heel wat liefde vond en avonturen beleefde, is dat toch hoe ik het hoofdzakelijk ervaar: als het jaar waarin het allemaal nogal mislukte.

Dat ik op 1 januari al aanvoelde dat ik de dagen niet meer bij kon houden, buiten adem was, maakt het des te tragischer dat ik geen betere oplossing vond dan een paar maanden later simpelweg het stuur los te laten. In de tijd die het duurde voor ik dat durfde, zocht ik tevergeefs naar een afslag waarbij niemand het zou zien gebeuren.

Middenin de chaos die de zomer was stelde ik mezelf gerust met de gedachte: straks zal je zien dat het allemaal ergens goed voor was. Dat dit gevecht nodig is om ruimte te maken voor een leven waarin ik veel beter pas.

Maar de quarterlifecrisis waarvan ik op de ene dag denk dat ik ‘m wel zo’n beetje heb overleefd en waar ik op de volgende dag opeens weer middenin zit, draait als ik het in twee woorden moet samenvatten vooral om de tegenstelling buitenkant – binnenkant. In het kort: alsof de buitenkant steeds mooier werd (het huis, het lijf, het verhaal dat ik vertelde) en de binnenkant steeds luidruchtiger ging protesteren. Opgesloten in het plaatje, in een beeld om aan te voldoen. Veel te veel haast, veel te weinig ruimte voor wat zeurde in mijn maag.

En dat mijn oma er nu niet meer is. Dat ik haar minstens zo erg mis als ik altijd al wist dat ik zou doen, maar dan met een nog scherpere rand. Zo snel en onverbiddelijk als zij haar keuze maakte, zo langzaam en voorzichtig maak ik ruimte voor verdriet. Vroeg of laat zal het ergens moeten gaan liggen, maar in het drukbezette hoekje met zelfverkozen eindes, vind ik die plek tot dusver niet.

Hoewel de laatste dag van het jaar misschien niet het beste moment is om terug te blikken omdat ik op 31 december steevast word getroffen door een flinke portie eindejaarssentiment, was het kort samengevat een toch wel ingewikkeld en vermoeiend jaar. Dat moet beter kunnen, dat weet ik zeker.

Zelfs met míjn hoofd. Zelfs met mijn eindeloze zoektocht naar dingen die misschien niet bestaan. Zelfs met mijn hang naar een leven waarover dan ten minste veel te schrijven valt. Misschien zelfs vanaf morgen al.