Vriendin

(Bij het liedje ‘Het is over’ van Annie M.G. Schmidt – dit is mijn favoriete uitvoering ervan.)

 

Soms vraagt iemand of ik denk dat mijn ex mijn verhalen leest. Dan zeg ik dat ik denk van niet. Het is niet zo’n lezer. Niet zo’n liefhebber ook.

Soms vraagt iemand of ik zou willen dat mijn ex mijn verhalen leest. Dan zeg ik van niet. Nee is doorgaans een woord dat ik geneigd ben te onderbouwen. Zo ook op die momenten. Zo niet nu.

Soms vraagt iemand of ik denk dat de nieuwe vriendin van mijn ex mijn verhalen leest. Dan zeg ik: als de ex van mijn geliefde er een openbaar dagboek op na zou houden, dan zou ik dat, ondanks mezelf, zeker lezen. Maar zij zit, en dit is een gegronde aanname, heel anders in elkaar dan ik.

Soms vraagt iemand of ik zou willen dat de nieuwe vriendin van mijn ex mijn verhalen leest. Hmm.

Ja. Maar wat zou ik dan zeggen? Denkelijk niets en alles tegelijk: zoals het voelt als je zacht iets eigens deelt in een kantine en halverwege de zin alle rumoer opeens wegvalt om je heen. Dat onbesliste moment. Vol schrik van een plotseling podium en het verlangen een stem te hebben ineen.