Marathon: Klein groot nieuws

Mijn benen maken bussen tot overbodige voertuigen. Ik heb alle omliggende dorpen nu wel gezien. Ik ken de zebrapaden, weet waar onbesuisde honden wonen en waar de wind de hoek om komt. Wat op de fiets heel ver lijkt, is nog maar een klein stukje op mijn hardloopschoenen.

Er zijn steeds meer routinerondjes die ik afvink als de afwas. Vaak zijn het niet eens rondjes, maar rechte lijnen waarbij ik precies op de helft weer omkeer. Als ik ‘s ochtends heb gelopen, dan lijkt het aan het einde van de dag alweer hoog tijd. Een week na de 27,5 kilometer waar ik nog 500 woorden voor nodig had, liep ik dezelfde afstand nogmaals zonder er een zin aan te besteden. Mijn hoofd en benen wennen snel. Er zijn steeds meer kilometers waarover weinig te vertellen valt.

Maar gelukkig zijn er ook nog rondjes die wel indruk maken. Op zondagochtenden, of juist heel laat, in het donker over de brug. Uren waarin de lucht die ik opslurp vol zit met goede idee├źn, met moed en energie. Lopen op de gulden middenweg van me ergens heel erg op verheugen en tegelijkertijd zo blij zijn met het rennen in het nu.

Zo liep ik op een woensdagmiddag in de zon naar een huis dat was gevuld met vier generaties. Mijn nietsvermoedende opa en oma waren er, en mijn zusje met klein groot nieuws in haar buik. Mijn moeder en ik zaten te trappelen van ongeduld, alsof we pas weer konden uitademen als het woord overgrootoma was gebruikt. Een plechtig moment, dat van leven overstroomde en zorgvuldig in mij werd opgeslagen.

Daar bij te mogen zijn, daar naartoe te kunnen rennen, dat relativeert alle zorgen om de marathon. Mijn zus staat een veel grotere taak te wachten. Nog even en ik hoef niet meer verder te rennen dat dit: vier kilometer naar een omliggend dorp waarin een baby is geboren.