Dag 4 – the day after

Terwijl mama als een os heeft geslapen, was ik de halve nacht druk met de dag (en de wijn) verwerken. Na mijn eigen finish heb ik nog vijf en een half uur langs de kant gestaan, alle ultralopers naar de finish geschreeuwd. Dat heeft de meeste indruk gemaakt. Tegen de tijd dat Francien na 7 uur en 13 seconden over de finish kwam, was in mijn hoofd mijn eigen prestatie al verschrompeld tot het formaat van m’n verloren teennagel.

’s Nachts in bed worstel ik met de gedachte: bij mij volgende hardloopreis loop ik hoe dan ook de langste afstand. Maar wat komt daarna dan? Moet ik dan de keer daarna ook nog het snelste lopen? Of het mooiste wedstrijdverslag schrijven? Wanneer ben ik in hemelsnaam ooit tevreden?

Maargoed. Ik word al heel vroeg wakker en strompel naar beneden, op weg naar het zwembad. Mijn rechterkuit voelt alsof iemand heeft geprobeerd ‘m door midden te zagen. Als het ijskoude water niet blijkt te helpen tegen de pijn, kleed ik me om en stap de sportruimte in. Fietsen, foamroller, fietsen, foamroller.

Ook hierbij geldt: niet zeuren, moet je eens zien hoe de ultralopers zich voortbewegen vandaag. Een hotel vol strompelende mensen. Kijken naar hoe ze de trappen op- en af komen is een ware attractie. En niemand klaagt of zucht. Iedereen straalt.

Met een klein groepje en een busje gaan we naar Kaap de Goede Hoop. Onderweg stoppen we een paar keer en zie ik het mooiste wat ik ooit heb gezien. Wat een onbeschrijflijk uitzicht, ik denk dat dit de eerste keer in mijn leven is dat ik sentimenteel word van niets dan zee en bergen. Alles wat ik ooit eerder zag… Stop nu toch eens met vergelijken. Hopelijk werkt het met uitzichten niet net als met hardloopprestaties.

En verder zijn er agressieve bavianen, pinguins die de loopjes van de ultralopers imiteren, grapjes van onze chauffeur en overheerlijke taartjes. Dit was toch echt de mooiste dag. Kilo’s stress en verlegenheid lichter. Aan tafel, in een restaurant waar de golven tegen de ramen slaan en de zeeleeuwen koppeltjeduikelen op de rotsen, zegt iemand precies wat ik denk: dit is de eerste keer in mijn leven dat ik geen heimwee heb.

image

image