Date

Dat je eenmaal thuis nog precies weet waar en hoe hij je aanraakte en dat je het niet kan laten even te voelen hoe dat gevoeld moet hebben voor zijn handen. Dat kan alleen met handen, niet met mond, niet met het hele leunen.

En dat je lippen je blijven herinneren aan baard en het langgerekte contact van kinnen. Afscheid bij de voordeur, klem tussen man en muur. Tussen omarming van warmte en koele stenen, tussen alles geven en pas net beginnen.

Oh de dingen die je jezelf vertelt om maar binnen de lijntjes te blijven. Hoe ik zei dat ik me nooit meer zomaar ergens in zou storten. Oh de man die een dappere poging waagt door zijn handen op mijn gezicht te leggen. Ik geef me over en denk opgelucht: wat het hart betreft zien we later wel, dit lijf kan nog steeds volmondig ja zeggen.