Glazuur

Het broertje van de man ging trouwen. Voordat ik er met hun moeder naartoe reed, aten we samen een krentenbol. Ze vertelde dat de lippenstift die ze straks op zou doen, de vijfde was die ze voor de bruiloft had gekocht. Het aantal keren nagels lakken en daarna weer schoonmaken en opnieuw beginnen lag net wat lager: vier. Het was een onmiskenbare overeenkomst tussen haar en mij: de ongemakkelijkheid met het vrouw-zijn. Want elke keer dat ik in de spiegel keek, schrok ik van de verrichtingen van de kapper. En steeds als ik mijn jurk zag, dacht ik alleen maar: veel te strak.

We stapten in een hete auto. Ik had me van te voren een bepaald soort gesprek voorgesteld, over de zonen of het leven, maar het kwam er niet van. Het weer eiste al onze aandacht op. En de mevrouw van de route praatte er ook steeds doorheen.

De locatie was als in een film. Een Amerikaanse film. In de voorbereidende fase had ik eens tegen de man gezegd dat ik heus tevreden zou zijn met een mini-bruiloft op ons balkon, met wijn van de Jumbo en een huwelijksreis naar de Holterberg. Maar nu ik zo dit uitzicht zag, een sprookjesland, nam ik die woorden hardop terug (wat werd ontvangen met een al dan niet gespeelde diepe zucht).

We namen plaats op witte stoelen, ik tussen hem en de tante die me aan mijn lievelingstante deed denken in. We wachtten op het bruidspaar, terwijl de zon de laatste restjes calvinisme van onze schouders smolt. Wat ik het allermooiste vond, was dat ze zelf geloften hadden geschreven. Hoe zij het woord onwerkelijk uitsprak – met kwetsbare kleinemeisjesdromen erin. Of toch hoe hij, eerder dan zij bij de ceremonie gearriveerd, zei: wacht maar tot je de volgende ziet – toen iemand riep dat hij er goed uitzag. Hoe hij stond te popelen, toen zij langzaam en prachtig, aan haar vaders arm onze kant op kwam.

Maar wat ik écht het mooiste vond, was hoe schitterend verliefd ze waren. Het was het contrast dat me het meest raakte. Van drone, diamanten, prinsessenjurk, chocoladefontein, hotelkamerweelde, een zaal vol mensen en tierelantijnen, echt alles uit de kast, tot een seconde een blik die dwars door het glazuur heen brak:

het doodeenvoudige geluk van elkaar hebben gevonden.