Ridder

I fell in love the way you fall asleep.
Slowly, then all at once.  

(John Green – The fault in our stars)

Ik zou je niet meteen als prins op paard omschrijven, eerder als wolf in schaapskleren. Maar je moest hoe dan ook het nodige verduren voor je voorbij de grachten was. Duizend praktische bezwaren liet ik je trotseren.

Ridder. Prins. Dappere volhouder. Of misschien gewoon: man met lust. Maar laat me liever op sprookjes vertrouwen. Op de versie die ik van je uitkleed, de afwezigheid van aarzelen. Hoe je er zo vanzelfsprekend van overtuigd bent dat ik alle moeite waard ben.

En ik, ik weet me geen raad met de rol van prinses. Een personage zonder taken, zonder gevechten en gevaren. Alleen de deur maar open hoeven doen. De sleutel een kwartslag draaien. De enige taak die je voor me overlaat, wijst precies aan waar de pijn zit. Daar. In afstand opheffen, kieren laten.