Tantes

Zelfs met mijn tong langs het scherpe stukje van het spalkje dat brak van het brood dat we kochten in een supermarkt waarin jij de weg kende en ik stond te dralen alsof het concept supermarkt opeens heel overdonderend was als ik me er samen met jou in bevond en ik de meerwaarde van voedsel vergat toen ik op zoek moest naar een antwoord op de vraag waar ik behalve in jou nog meer zin in had – voelt als iets wat ik wil koesteren.

En toen we mango kochten en mesjes erbij en je ongeveer drie minuten niets liefs tegen me zei, moest ik mezelf streng toespreken en herinneren aan hoe je soms door niets of niemand afgeleid zo ernstig naar me kijkt en hoe dat zelfs voor iemand die zo snel de zenuwen krijgt nog geen millimeter ruimte laat voor onzekerheid.

Straks laat ik je aan mijn tantes zien. Straks ga ik je delen. Maar eerst houd ik je nog even hier en wentel me in wat ik daarstraks in de badkamerspiegel zag: jouw ogen naast de mijne en dat ik eindelijk die dichter snap die schreef dat kijken zoveel liefs vermag.