Over het verband tussen taal & rouw

Ik hou van mensen die in plaats van ‘ineens’, ‘in ene’ zeggen. Omdat zij dat ook altijd zo zei en ik bij die twee kleine woordjes haar stem hoor, haar lachen.

Sinds wat er gebeurde, is een rijtje met woorden ontstaan dat ik nauwelijks kan verdragen. Met stip op nummer één staat het woord hm-hm-moord.

Is het altijd beter als mensen iets zeggen in plaats van niets zeggen? Een dame die na afloop van de begrafenis vroeg, op opgeruimde toon: ‘En… viel het mee?’

Ik hou van taal die troost. Ook als het Hollandse kitsch is. Van de zachtste gebiedende wijs die ik ken: kom maar bij mij.

De behoedzame stemmen in documentaires die aan haar moeilijkheden raken. De korte opleving van aandacht. Een reactie op Twitter: “Op mijn borst slaapt mijn dochter van twee. Bovenop mijn hart dat ik vasthoud.”

De heilige correspondentie in mijn kast. De brieven aan mij die onverwacht gezelschap kregen van mijn brieven aan haar – waardoor in het midden van alle stukheid ook weer iets heel werd.

Dat er soms nog iets bij komt, op het lijstje dat ik bijhoud onder de noemer ‘dingen die met een beetje fantasie in de buurt komen van troost’.

Almaar brieven blijven schrijven.