Waar

She hangs her head and cries on my shirt.
She must be hurt very badly.
Tell me what’s making you sad, Li?

(Cat Stevens)

Ik denk me terug naar vlak voordat. Toen de tijd nog van stroop was en de dag nog een uitweg had.

Een ochtend in een dierentuin. Buschauffeurskantine. Het meisje was haar vest al na de heenweg kwijt. Een onbeholpen mannenhand (papa zou het klauwen noemen) reikte het voorzichtig aan. Ik weet nog dat ik even dacht dat hij een dochter had en veel meer wist van breekbaarheid dan de omvang van zijn ledematen deed vermoeden.

Wat een geluk. Als dit het ergste was. Een zoekgeraakt en teruggevonden kledingstuk. Met hartjes als knoopjes en opgerekte mouwen. Roze. Violet misschien. Details. Details zijn er om je aan vast te houden.

Opgelucht de trein naar huis. Tegen beide schouders een leunend kind. De jongste sliep, de oudste keek haar ogen uit. Toen waren er poffertjes, beginnende ruzies die ik suste. Momenten waarop mijn geduld opraakte en waarop ik naar huis wilde. Maar toen was er de jongste, die bij het afscheid mijn wang wel tien tellen kuste.

De meters tussen hun grote, witte huis en dat van mij, het grind op het pad, de auto die er nog niet stond, het dorp waar je niet op de stoep hoefde te lopen. Of was ik op de fiets? Ik denk het niet. Hoe kon het zijn dat ik gewoon naar binnen liep?

(Stop. Stop hier. Hier gaat het fout. Houd eeuwig stil tussen de deurklink en mama’s gezicht. Stop vlak voor de seconde waarin de heimwee ophoudt.)

Moeder in de keuken, zwanger van slecht nieuws. In films vallen mensen op dit soort momenten in elkaars armen en snikken ze zonder snot. Hier niet. Hier overheerste onvermogen. Een scene die met tegenzin gespeeld moest worden, gebrekkig voorbereid. Hakkelende monoloog. Onhandige afstand tussen moederdochterlijven.

Dat de ene moeder de andere had opgebeld en zeggen moest: mijn kind is dood. Dat de ander werd geacht de informatie die van pure schrik was ingeslikt, op een of andere manier weer uit te spugen als haar dochter straks thuiskwam van een dagje dierentuin.

Onherstelbaar feit in taal van televisie, van journaal. Het moeilijkst vond ik te bevatten dat het hoe dan ook al waar was. Dat het voor altijd waar zou blijven.