Zachter

Voor oma, 30 juni 2015.

Ik wil een zachter einde voor je maken, een versie van dons. Ik wil een mooie laatste dag voor je schrijven, een slotscène die me troost.

Een dag waarop je wakker wordt van de zon die door de ramen schijnt. Van een hoofd vol met zin in de dingen. Zin in aardbeien van de markt, een eitje voor opa koken. Zin in luidkeels liedjes zingen.

Een dag waarop je denkt: vandaag hoef ik voor niemand te zorgen. Vandaag gaat het met iedereen goed. Ik kan gerust even een ommetje maken, de was kan wel wachten tot morgen.

En neem dan even pauze op een bankje, tussen klaprozen, tussen groen. Denk aan de zoen die opa je vanmorgen gaf, aan de lieve woorden die hij zei. Verheug je op de terugweg, om straks weer thuis te zijn. Maar blijf eerst nog even zitten. Verderop raast de trein van half vier aan je voorbij.

En je denkt: wat een mooie dag, wat een geluk dat ik ‘m nog mee mag maken. Het kan vast geen kwaad als ik heel even mijn ogen sluit. De zon zal me straks wel weer wakker maken.