Weekend (1)

  • Onder het mom van gestructureerde voorbereidingen: op visite in mijn nieuwe huis, maar stiekem gewoon uit ongeduld om het aan papa en mama te laten zien. Zij gebruikt veelvuldig het woord knus (wat mogelijk een eufemisme is voor klein), hij is vooral gefascineerd door de volmaakte staat waarin het verkeert en gaat gewapend met een zaklamp op jacht naar imperfectie (hij roept ons bijeen als hij in de gang een spinnetje op het plafond heeft gevonden).
  • Ik vermoed overigens een causaal verband tussen het feit dat ik de laatste tijd niet woon en niet schrijf. Hoe fijn de opvangadressen ook zijn, het is een onrustig heen en weer bewegen van stad naar dorp en terug, van kalmte & orde in het ene hotel naar chaos & chemie in het andere. Ik verlang naar een plek die van mij is, waar de deur dicht kan, mijn spullen om me heen zijn en ik uren in mijn hoofd kan dwalen (terwijl er een appeltaart in de oven staat, een vaas met bloemen op tafel, de live LP van Fleetwood Mac draait en een warm bad volloopt – zie hier het fantasiebeeld van mijn nabije toekomst).
  • Vrijdagavond op de bank met een moeder en haar zonen. Fascinerend schouwspel voor deze kersverse schoondochter. Ze viert haar verjaardag met afhaalchinees, schaatsen op tv en Waylon, die tot haar ontsteltenis haar favoriete kandidaat naar huis stuurt. De flauwegrapjesdichtheid van de zoon die mijn vriend is, ligt hoger dan gemiddeld en ik weet inmiddels wat hij met zijn kaak doet als hij ongedurig is. We fietsen door de kou naar huis en de hand van meneer-handschoenen-zijn-voor-mietjes mag bij in mijn roze want.
  • Als ze vandaag jarig was, dan werd ze 28. Er is een verjaardag die geen verjaardag meer is, er is een sterfdag, samen waren er al zeventien en daarbij zijn er nog 363 andere dagen keer acht en een half, dat ze er niet was, en soms voelt dat zo dof, vandaag ook, en dat spijt me, ik had het zoveel liever scherp gehad (en dat wordt het pas nu ik dit schrijf).
  • Zaterdag met Roos. De drang om iets voor in mijn nieuwe huis te kopen is sterk. Logisch zou zijn: een tafel of een vloerkleed of een kapstok of een koffiezetapparaat, maar bijna wordt het een witpluizig konijn. Als het aan Roos lag zou ze al Denise heten, maar ik weet me gelukkig nog net te beheersen. En verder kiest de 2017-versie van mij moeiteloos warme chocolademelk met slagroom en marshmallows in plaats van groene thee en moppert niet intrinsiek als een trui een maatje groter net wat mooier is.
  • (Ahum.)
  • Hardloopwedstrijd op zondagochtend. Na zes weken van gesnotter en gehoest, twee antibioticakuren en een chronisch gebrek aan energie en enthousiasme, is het hoog tijd voor een comeback als hardloper. Het fysieke resultaat: een tragisch slechte wedstrijdtijd. Langzaamste ooit. Maar het mentale resultaat: strijdvaardigheid.
  • De laatste notitie van dit eerste weekend van het jaar is een tip voor wie met mij het goede voornemen ‘minder schermen, meer boeken’ deelt: De Nix van Nathan Hill.