Weekend (10)

Echte bloggers vertellen over hun weekend. En laten er foto’s van zien. Ik probeer in 2016 ook mijn weekend(gedachten) te delen. Het mislukt vaker dan het lukt, maar dat geeft niet, want ik ben natuurlijk geen echte blogger.

Navelstaren. Mooi woord vind ik dat. De synoniemen die het oplevert ook: een tobberig karakter hebben. Yoga. Maar zo langzaamaan kijk ik weer wat liever naar buiten. Naar het nichtje dat bijna wordt geboren, naar de lente, wilde plannen en eindeloze mogelijkheden. Lijstje met fijne dingen dit weekend:

  • Op vrijdagavond thuiskomen en meteen weer naar buiten de kou in, op hardloopschoenen. Hoe dapper dat voelt en hoe lekker het is om daarna te douchen en met thee, chocola en zusje de rest van de avond op de bank te liggen.
  • Niet kunnen slapen van enthousiasme.
  • Alleen in de auto met de zon door de ramen, de blauwe lucht boven de Veluwe, heel hard meezingen met cd’s van vroeger, veel te hoog – hardop lachen om hoe het klinkt. Misschien rij ik in de zomer wel naar een camping in Frankrijk. Met een stapel boeken, een tent en een bikini op de achterbank.
  • Leuke man die zegt: deel gedurende deze dag vooral eens een gedachte.
  • Kramer vs. Bergsma. Zes minuten waarin ik onmogelijk stil kan blijven zitten. Kramer met een rondje 28.3. Dat spelletje. Die macht. Die grijns.
  • Spierpijn die de 20 kilometer die op het programma staat volstrekt onmogelijk maakt. Helemaal niet erg, hoeveel zondag er dan overblijft.
  • De geruststellende dingen die Griet op de Beeck zegt over schrijven, in een interview: ‘Om te kunnen schrijven heb ik moed moeten verzamelen. Ik heb schaamte moeten overwinnen. Je moet in staat zijn te zeggen: wel, hier ben ik en ik heb u iets te vertellen. Een boek schrijven, waarvoor je jezelf binnenstebuiten hebt gedraaid, dat uiteindelijk in de winkel ligt en waar mensen van alles van gaan vinden, dat moet je durven. Het was voor mij het meest enge wat ik maar kon bedenken. Ik heb letterlijk mijn halve leven nodig gehad om zo ver te komen.’ Zie je wel, ik heb nog even.
  • Het filmpje waar ik uren slaap voor opoffer en net zo lang aan sleutel tot ik tevreden ben. De autocrossfamilie die het deelt en deelt en binnen drie uur ruim 7000 keer bekijkt. Onze voorpret. Onze verbondenheid.
  • Dat papa en ik een gezamenlijk project hebben gevonden.
  • Tulpen op tafel. Bloesjes strijken. Bodylotion. Volle fruitschaal. Spotify. Op de vensterbank ontbijten. Wonen.
  • Schrijven en pas als ik opsta merken dat ik omval van de honger. Sushi bestellen.
  • Vriendinnen.
  • Vriendin met de rotsvaste overtuiging dat ik een schrijver ben.
  • Vriendin die me dronken wil voeren.
  • Vriendin met het weerwoord ‘ja dikkie, tijd voor een marathon’ als ik opmerk dat ik op de tweede foto ernstige achteruitgang zie ten opzichte van de eerste.
  • Elke avond voordat ik in slaap val scènes verzinnen die nog het beste te omschrijven zijn als puberaal. Na jarenlange tegenzin weer dingen denken in de categorie: ik wil zo graag je knie tegen mijn knie.
  • En tot slot, dit prachtige lied.