Weekend (13)

I wanna take you every place
I’ve been and never been 

(Lost Frequencies – Are You With Me)

 

Nee, over dit weekend ga ik mooi niets schrijven. Veel te zoetsappig.

(Ik probeerde het natuurlijk wel, zette al zoveel zinnen neer die de staat waarin ik momenteel verkeer zouden moeten uitdrukken. Zonder clichématig te klinken, zonder al te veel te delen, zonder dat er iemand heel hard wegrent. Maar dat lukte dus niet goed. Alles wat ik probeerde, klonk al even suikerspinnenzoet.)

Zelfs dit stukje kost al de grootst mogelijke moeite. Hier stond bijvoorbeeld net nog een zin met het werkwoord ontroeren erin. Dat kan echt niet, hè? Zie je wel dat ik voorlopig beter stil kan blijven liggen. Zo stil als ik maar kan. In armen, tegen man.

Stil zoals ik als kind, opgevouwen in mijn nachtjapon, op een doordeweekse avond in een hoekje van de bank zat: bang dat mama, zodra ik bewoog of een geluidje maakte, zou constateren dat ik van iets profiteerde waar ik helemaal geen recht op had.