Weekend (39)

Zomaar een lijstje met dingen die dit weekend (al dan niet in een hoofd) gebeurden.

  • Dateweekend met m’n bestie (“an adoring nickname for one you hold in highest esteem”), waarin ik onder meer weer eens grandioos de mist in ging bij het drankspel dat als een van de zelfbedachte regels heeft dat een naam noemen een slok drinken betekent. Ze luist me er steeds in met liedjes. “Van wie is dit nummer ook alweer?” Ik, ezel en blijkbaar nooit te beroerd om te pochen met mijn 90s muziekkennis: Linda, Roos & Jessica. Ehm ja. Drie keer drinken dus. Zo’n avond.
  • Winkelen. Doe ik zelden en kan ik nooit zonder schuldgevoel, of zonder naarmate het aantal kleedhokjes oploopt in een onzalige strijd met mijn spiegelbeeld te raken, maar deze zaterdag was een succes. Zowel wat betreft de aanwinsten als wat betreft mijn humeur.
  • Dat ik tijdens dat winkelen een broek paste en rondjes stond te draaien voor de spiegel, toen een mevrouw tegen haar dochter zei: Die broek die zij aan heeft dan, dat meisje, die vrouw… ehm meisje… En dat ik tegen haar zei: geeft niet hoor, ik weet het zelf ook nooit zo goed.
  • Nieuw haar. Man zei van te voren dat ie me zelfs kaal nog de mooiste zou vinden, maar ik denk niet dat hij had gedacht dat ik daadwerkelijk de tondeuse zou laten hanteren. Mijn kapsel is een slechte representatie van mijn zelf, in die zin dat ik de durf die ik op mijn hoofd tentoonspreid ín dat betreffende hoofd allesbehalve waar kan maken. Wat dan wel weer overeenkomt, is de rijkheid aan contrasten.
  • Hoe confronterend Facebook kan zijn als het exen betreft. Op vrijdagavond lach ik in gezelschap hartelijk om de met de wereld gedeelde foto’s van de nieuwe vrouw in mijn oude huis, met hashtags waarin we ons verslikken, maar op zondagochtend zonder gezelschap treur ik er stiekem om. Ik wil geen bitter mens zijn, ik wil verre van wrok blijven, maar het gehele decor is exact hetzelfde gebleven, er figureert alleen een ander meisje in. Nog steeds dezelfde rondjes door hetzelfde park, dezelfde was in dezelfde wasmachine, dezelfde gordijnen sluiten voor het slapen gaan, dezelfde lantaarnpaal die er doorheen schijnt, dezelfde lakens – alleen een ander naakt meisje eronder. Dat is in de eerste plaats lachwekkend, een tragikomische bevestiging van een totaal gebrek aan sentiment, maar in de tweede plaats een pijnlijke ontkenning van mijn bestaan – van mijn eigenheid, mijn kostbare tijd (en niet in de laatste plaats van mijn duizend interieurtechnische keuzes) die me meer kwetst dan ik zelf eigenlijk begrijp.
  • Yoga op zondag. Ik weet dat ik hardlopen altijd als ultiem medicijn tegen alles voorschotel, maar om eerlijk te zijn heb ik er de laatste maanden een vermoeiende haat-/liefdeverhouding mee. Ik ga steeds met zoveel tegenzin de deur uit dat ik er misselijk van ben, en eenmaal onderweg tel ik de minuten af tot ik weer thuis ben. Tijdje tegen gevochten, maar nu besloten me er maar bij neer te leggen. Omdat ik het momenteel zo aanbeden lijf graag houd zoals het is, zoek ik mijn heil nu bij yoga, zwemmen en minder chocola eten.
  • Meneertje F. die ik onlangs voor zijn verjaardag een piratentent schonk en die op deze regenachtige zondagmiddag voor ik goed en wel mijn voeten had geveegd heel hard van boven riep: “tante saaahaaam ik zit in de teeeheeent”, waarna ik geacht werd me bij hem te voegen, in het gezelschap van vijf grote knuffeldieren die allemaal een naam kregen en hun eigen specifieke voorkeuren voor imaginair voedsel bleken te hebben, hapjes die toevallig verstopt zaten in het nekje van mijn neefje. Spelen. Lachen. Knuffelen.
  • Het boek ‘Hier ben ik’. Ik heb er al een hoop zuur-kritische dingen over gelezen, maar als je het mij vraagt staat er zoveel moois en waars in.

“Iedereen heeft een pijpleiding waardoor hij naar buiten duwt wat hij bereid en in staat is van zichzelf met de wereld te delen en waardoor hij het deel van de wereld naar binnen haalt dat hij in staat is en bereid is te verdragen. Die leiding was bij Max niet groter dan bij een ander, maar ze zat gewoon niet verstopt.”

  • Dan ben ik maar sentimenteel, kan me niet schelen. Het gaat echter wel over scheiden, over dingen die kapot gaan en de onmogelijkheid van het langdurig in stand houden van liefde tussen twee intelligente mensen, maar hoezeer ik normaal gesproken ook de neiging heb mijn denkbeelden te laten beïnvloeden door die van mijn favoriete schrijvers – het vertrouwen in mijn zo heerlijk verse liefde blijft onverstoorbaar alle boventonen voeren.