Open en bloot

Zoals mijn zusje niet zo lang geleden elke zes minuten weeën had, heb ik vandaag om de zoveel seconden aanvallen van paniek en onzekerheid. Morgenavond lees ik in de Schouwburg vijf gedichten voor. Ik weet werkelijk niet meer waarom ik ja heb gezegd. Maar ik kan me zelfs geen moment van twijfel herinneren. Ja!, riep ik tegen mijn inbox en ik stootte mijn hoofd tegen de boekenplank toen ik mijn huisgenoot op de hoogte wilde stellen. Ik geloof dat ik me vereerd voelde. Inmiddels beschouw ik het vooral als een ernstige inschattingsfout van de organisatie.

Ik lees de vijf teksten en ik vind het hoogst sentimenteel, aanstellerig gezwets. Geen jurk in mijn kast die dat kan compenseren. Geen trui om me in te verstoppen, geen mascara op aarde die Doutzen van me kan maken om de aandacht af te leiden. Zelfs mijn nieuwe schoenen zijn opeens niet meer zo mooi.

Eerst vond ik in vijf minuten honderd euro verdienen waanzin. Zeker als je bedenkt dat het meeste wat ik schrijf hoogstpersoonlijke traumaverwerking is, een poging om alles wat te ongenadig is hanteerbaar te maken. Ik heb er zelfs even over gedacht de winst te schenken aan de jongeman die ondanks alles toch heel wat goed verkopende zinnen heeft opgeleverd.

Inmiddels ben ik tot de conclusie gekomen dat de honderd euro niet zozeer een vergoeding is voor de tijd die het voorlezen kost, of voor de schoonheid van de zinnen. Het is geld voor de stress die me maanden van mijn leven kost. De nieuwe kleren die ik morgenochtend ongetwijfeld nog ga aanschaffen. Of een stiekeme uitweg door alle kaarten op te kopen.

Om de angst te bezweren rende ik gister een uur op een loopband die veel te hard draaide, en trainde ik mijn buikspieren tot de sportinstructeur vroeg of ik boos op iemand was. Alsof stalen spieren ook maar ergens bescherming tegen bieden. Doe mij maar een marathon dacht ik, liever in stilte pijn lijden dan voor een volle zaal. Doe mij maar een bevalling zou ik bijna zeggen, ware het niet dat mijn zusje me dat niet in dank zou afnemen.

Adem in, adem uit. Er is maar één manier om zonder spijt door het leven te gaan: en dat is open en bloot. Bij dezen.