De publiekloze leegte

September 2025 is net begonnen en ik heb zo’n tien minuten geleden op de “nieuw leeg document”-knop in Google Drive geklikt. Het document start, zoals alle documenten in mijn “Schrijfwerk”-map, met een lijstje aan bulletpoints. Zo kan ik mijn gedachten op een rijtje zetten voordat het echte schrijfwerk begint. Het typen van dit lijstje kostte ongeveer vijf minuten en resulteerde in maar liefst vier bulletpoints (spoiler alert!):

• “Schrijven over schrijven”, waarom doe ik het al bijna een jaar?
• Ik associeer (code) schrijven vooral met werk. Blijkbaar kan je een toetsenbord ook voor de lol gebruiken.
• Ik moet minder tijd aan doelloos scrollen op mijn telefoon besteden. Schrijven is een creatief alternatief.
• Mijn schrijfwerk delen met bekenden is eng. Ben ik te perfectionistisch? Schrijven voor iemand die je niet kent is een stuk makkelijker.

Vervolgens ga ik proberen deze bulletpoints uit te werken tot iets dat ik zelf eigenlijk een “lulverhaal” wil noemen. Helaas klinkt dat wat negatief. Zullen we het dan maar ‘een lap tekst’ noemen?” De eerste twee alinea’s van die lap tekst heb ik in de tweede set van vijf minuten geschreven.

Wat zullen de volgende vijf minuten brengen? Het volgende uur? De komende dagen? Of dat ene moment over een paar maanden waarop ik dit document weer open? Selecteer ik dan alle tekst om vervolgens op backspace te drukken? Herschrijf ik een van de alinea’s die al maanden onveranderd in dit document leeft? De tijd zal het leren.

Zoals te lezen is op de prachtige over-mij-pagina heb ik dit jaar schrijven als hobby opgepakt. Dit is daarom ook niet het eerste document in mijn “Schrijfwerk”-map. Ook wel bekend als “de plek waar het meeste van mijn schrijfwerk strandt”. Het andere deel zit gevangen in mijn notitieblok dat al een paar maanden meegesleept wordt naar de trein of een bar in Cornwall. Al die lulverhalen lappen tekst worden niet gelezen door de dronken Britten uit een bar waar ik in mijn eentje zit, of wie dan ook. De enige die ze leest, ben ikzelf.

En wat mij betreft is dat oké, anders zou ik mijn schrijfhobby niet al bijna een jaar volhouden. Ik hoef niet de volgende grote blogger te worden, als dat überhaupt nog een ding is met al die supersterren op TikTok en Instagram waar ik nooit van heb gehoord. Schrijven is iets dat ik doe, omdat het leuk en ontspannend is. Omdat ik met het geschreven woord rustig de tijd kan nemen om na te denken over wat ik wil zeggen, zonder dat een gesprekspartner op een antwoord wacht. En omdat ik het liefst minder tijd wil besteden aan doelloos gescroll op mijn telefoon en die schermtijd wil gebruiken voor iets dat creatiever is.

Ik zal niet zeggen dat er geen plaats moet zijn voor het kijken van kattenvideo’s terwijl je languit op de bank zit. Maar om heel eerlijk te zijn vindt een klein deel van mij het soms toch best lastig om de motivatie voor het schrijven te vinden wanneer je het alleen voor jezelf doet.

Een “makkelijke” oplossing is natuurlijk om je familie en vrienden een linkje naar je Google Drive te sturen of een foto van een pagina uit je notitieblok waar je voor de afwisseling hebt geprobeerd om een gedicht te schrijven. Helaas ben je in dat opzicht toch net iets te perfectionistisch. Een schrijfwerkje waar je moeite in hebt gestopt delen met mensen die sowieso een “oh, wat leuk”-berichtje naar je gaan sturen, zelfs als het troep is, gaat net iets te ver. Dat is eenrichtingsverkeer, dus nee, dank je.

Wat je wel kan doen is een plek op het internet maken waar je de schrijfsels uit je Drive-map op kan zetten. Of iemand ze daadwerkelijk leest maakt niet uit! Het idee dat een compleet willekeurig persoon je teksten tegenkomt geeft je toch een reden om je pen of toetsenbord erbij te pakken.

Alleen ben je te koppig om van een bestaand blogplatform gebruik te maken. En de zin om buiten kantooruren met programmeren bezig te zijn is er ook niet. Maar dat is helemaal oké! Het idee dat je eventueel ooit een sprankeltje motivatie gaat vinden om in je vrije tijd een blog in elkaar te knutselen is namelijk al genoeg om de motivatie voor het leuke deel, het schrijven, te vinden.

Tot die blog er is blijf je driftig in je notitieboekje schrijven tijdens een treinreis of type je na een dag lang programmeren af en toe in een Drive-documentje met de naam “Blogpost #8”. Zo bouw je een prachtige voorraad aan lappen tekst op die, na een aantal keer herschrijven natuurlijk, op je blogje de publiekloze leegte ingeslingerd kunnen worden.

En wie weet vind je tijdens het vullen van die leegte eindelijk de moed om de link van je blog te delen met iemand die je kent. Je hebt namelijk al vaak genoeg “oh, ik zal je wel wat van mijn schrijfwerk doorsturen :)” tegen ze gezegd, om dat vervolgens vanwege dat vervelende perfectionisme niet te doen.

Maar vooruitkijken is nooit mijn ding geweest. Voor nu blijft deze blogpost, geschreven voor een denkbeeldige vreemdeling die op mijn niet bestaande blog terechtkomt, lekker in mijn “Schrijfwerk”-map op Google Drive staan.

Terugblik

Het is vandaag 27 december, de dag na tweede kerstdag. Dat is een dag van bijkomen, zeker wanneer je familie op tweede kerstdag bij jou over de vloer is gekomen. Het is ook de perfecte dag om eindelijk de eerste blogpost online te zetten op de blog die je in elkaar hebt ge-vibe-coded toen je ziek was aan het begin van de maand.

Sinds begin september is er, op de grootte van het “archief” in de Schrijfwerk-map van mijn Google Drive na, niet veel veranderd. Het delen van mijn schrijfwerk met bekenden durf ik nog steeds niet aan. Maar de eerste blogpost is ontsnapt uit de kerkers van mijn Drive-map en officieel de publiekloze leegte ingeslingerd, en daar kan ik trots op zijn. En wie weet, wanneer over een maandje de andere blogposts die ik als “goed genoeg” beschouw ook uit het archief zijn ontsnapt, heb ik ook de moed verzameld om het linkje van deze blog te delen met iemand die ik ken. Goede voornemens zijn niet mijn ding, maar “minder perfectionistisch zijn” klinkt zeker als een goede.