(S)hitster

Ik ben een fan van spellen, of in ieder geval van de virtuele. Helaas is het leven druk en heb je tegenwoordig (veel) minder tijd om te gamen. Een van de redenen dat je minder tijd voor games hebt, is omdat je meer tijd in de echte wereld besteedt. Gelukkig hebben ze daar ook spellen. Of… gelukkig?

Om heel eerlijk te zijn, ben ik niet de grootste fan van bordspellen. Kleinere spellen, zoals Codenames en Uno, vind ik op zich best leuk. Het doel is meteen duidelijk en een potje duurt niet al te lang. Langere spellen, waarbij een half uur aan uitleg nodig is om vervolgens twee uur lang een potje te spelen waarin constant in het regelboekje gekeken moet worden, zijn niet mijn ding. Gelukkig helpt bij dat ene (veel te lange) potje de gezelligheid enorm en is de hele ervaring nog oké.

Maar er is één spel waar gezelligheid niet tegenop kan. Eén spel waar ik nog nooit een leuk potje van heb meegemaakt. Eén spel dat zelfs na een paar liter aan cocktails nog oersaai blijft. Dat spel? Hitster.

Ik ben eindelijk bezig met het online zetten van de blogposts die ik het afgelopen jaar heb opgebouwd in mijn Google Drive. Toch heb ik besloten om op kerstavond een vers document aan te maken, puur om te zeiken over Hitster. Dat zegt genoeg over de passie haat die ik voel voor dat kutspel. En geloof me, haat is een emotie die ik vrijwel nooit voel, dus dat is ontzettend knap.

Op tweede kerstdag viert mijn familie het feest bij mij. Ondanks het feit dat ik Hitster niet in mijn kleine stapel spellen heb liggen, weet ik dat het gaat verschijnen als een soort bedwants waar je niet vanaf komt.

Je vraagt je natuurlijk af waarom ik Hitster zo verschrikkelijk vind. Nou, ten eerste stelt het spel zelf vrij weinig voor: je luistert naar een nummer en raadt het jaartal. Ongelooflijk! Als je meerdere potjes van hetzelfde spel speelt, is het normaal dat het een beetje saai kan worden. Bij Hitster heb je het hele spel al meegemaakt na de eerste twee nummers van potje nummer één.

Ten tweede voelt het alsof je naar een grijsgedraaide plaat aan het luisteren bent. Je medespelers herhalen constant dezelfde quotes:

• “De muziek waar de jeugd van tegenwoordig naar luistert, is verschrikkelijk.”
• “De muziek waar de ouderen van vroeger naar luisterden, is verschrikkelijk.”
• “Kennen jullie dit niet!? Wauw, die is wel onderdeel van mijn superieure muzieksmaak!”

En dan heb ik het nog niet eens over die ene persoon die te veel gedronken heeft, veel te fanatiek wordt en dan ook nog eens vals begint mee te blèren. Of het feit dat er blijkbaar een bingo-variant is die de gezelligheid van een bejaardentehuis combineert met een gezelschapsspel gemaakt door het saaiste radiostation ter wereld. Of dat je een app én Spotify nodig hebt, wat óf gewoon niet werkt, óf voor je (half-)digibete medespeler een soort hekserij is.

Noem me de Grinch, maar één ding is zeker: dit jaar doe ik niet mee…

Terugblik

Nou, het is 28 december, vier dagen na kerstavond. Teruglezend voel ik me ergens een zure pruim, maar tegelijkertijd meen ik ieder woord. Op tweede kerstdag kwam de hele familie bij mij over de vloer en werd de bingo-variant van Hitster tevoorschijn getoverd. En hoewel een deel van mij uit beleefdheid weer mee wilde doen, is het ook belangrijk om voor jezelf te kiezen. Hebben anderen er iets aan wanneer jij met tegenzin ergens aan meedoet of ‘ja’ op zegt?

Het zelf ingevulde antwoord is: nee, niemand heeft daar wat aan. Ik zit daar met tegenzin en zij zouden met iemand moeten spelen die er overduidelijk niet wil zijn.

Oftewel: ik heb Hitster dit jaar overgeslagen zonder enige spijt. Laat mij lekker het feestje regelen.